MAGASIN
Ang tanikala ng mga kamay — ang tag-araw na nagkaisa ang Gironde
Palagi nating kinukunan ng larawan ang iisang tagpo: ang silweta ng taong nakahelmet sa harap ng kahel na pader. Totoo ang larawan, pero hindi ito buo. Sa likod ng bumberong iyon noong tag-araw na iyon, naroon ang magsasakang ikaanim nang beses nagkakarga ng tubig sa trak niya, ang kalihim ng munisipyo na naghahanap ng numero ng isang walumpu’t siyam na taong gulang na babae, ang boluntaryong naglalatag ng mga higaan sa gym pagsapit ng hatinggabi, at ang estrangherong sumulat ng «mayroon akong dalawang kuwarto» sa isang grupo ng nayon. Ang tanikalang iyon ang nais naming pag-usapan.
Mga bumbero: apat sa bawat lima ay hindi obligadong pumunta
Gayunman, sa kanila tayo magsimula dahil sa kanila nagtatagpo ang lahat. Sa Var, sinunog ng apoy na nagsimula noong 22 Hulyo sa matataas na bahagi ng Pontevès ang halos 2 500 ektarya; salit-salitang nagtrabaho araw at gabi ang humigit-kumulang 1 200 bumbero habang umaalis ang mga 400 residente ng Pontevès at Barjols, tangan ang isang bag. Sa Gironde, makalipas ang ilang araw, kinailangang paganahin ang FR-Alert para mag-utos ng paglikas, labanan ang halos labing-apat na muling pagsiklab sa araw ng Martes lamang, at gumawa ng mahigit sandaang dalawampung kilometro ng mga firebreak sa loob ng dalawampu’t apat na oras — bago nakauwi ang mga residente ng Haillan, Mérignac at Eysines.
Hindi gaanong alam ng marami kung sino ang nagsusuot ng mga unipormeng ito. Sa France, karamihan sa mga bumbero ay boluntaryo: may iba silang trabaho at buhay, at umaalis sila kapag tumunog ang pager. Ang nars na katatapos lang ng duty, ang karpinterong nag-iwan ng pinagtatrabahuhan, ang estudyanteng ipinagpaliban ang pagrerepaso. Nagsasanay sila sa gabi, kumukuha ng pagsasanay tuwing weekend, at kapag may sunog ay naroon sila, gaya ng mga propesyonal, humaharap sa gayon ding mga panganib kahit walang nag-utos sa kanila.
Napakalaki ng naging kapalit. Mula pa noong unang bahagi ng Hulyo, apat na bumbero ang namatay sa France: isang batang boluntaryo sa Savoie noong 8 Hulyo, dalawa sa atin sa Gironde noong 21 Hulyo habang hinaharap ang apoy malapit sa paliparan ng Bordeaux-Mérignac, at, noong gabi ng 27 hanggang 28 Hulyo, si Corporal Laurent Manson, tatlumpu’t walong taong gulang, boluntaryo, sa Bouches-du-Rhône. Walumpu’t walo pa ang nasugatan sa mga sunog na ito. Isinusulat namin ang kanilang mga pangalan at bilang dahil mabilis na nagiging tayutay lamang ang pagpupugay na walang numero, at dahil hindi ektarya ang panukat ng dalamhati ng kanilang mga pamilya.
Mga magsasaka at nagtatanim ng ubas: unang dumarating na tulong, madalas ay pinakamabilis
Sa mga kanayunang nilalamon ng apoy, may tulong na dumarating bago ang mga karagdagang puwersa dahil naroon na ito. Sila ang mga magsasaka at nagtatanim ng ubas. Nasa kanila ang laging kulang sa mga bumbero sa unang labinlimang minuto: tubig — mga trak na may tangke ng tubig, mga tangke para sa pang-spray, at mga imbakan sa bukid —, makinarya na makapagbubukas ng hubad na bahagi ng lupa kung saan maaaring huminto ang apoy, at higit sa lahat, kaalaman sa lugar na wala sa anumang mapa: kung saan dumaraan ang daang wala na sa talaan ng lupa, aling tarangkahan ang nagbubukas patungo sa dulong bahagi ng bukid, kung saan naghihintay nang dalawampung taon ang nakabaong imbakan ng tubig.
Marami ang magdamag na nagtrabaho kasama ng mga propesyonal, sa ilalim ng koordinasyon, taglay ang tipikal na timpla ng kalmado at katigasan ng ulo ng mga magsasaka. Pag-uwi nila, marami ang tumingin sa natira sa sarili nilang kabuhayan: mga hanay ng baging na tinustang ng apoy, mga pugad ng bubuyog na nawala, mga bakod na kailangang ayusin, mga ektaryang kalahati lamang ang saklaw ng seguro, mga kagamitang hindi basta ari-arian kundi kasangkapan sa hanapbuhay, ibig sabihin, ang kinabukasan nila. Iniligtas nila ang bahay ng kapitbahay bago ang sarili nila, at hindi nila ito ikukuwento kaninuman.
Mga halal na opisyal at kawani ng munisipyo: ang gabing nagiging himpilan ang tanggapan ng alkalde
Walang crisis unit ang isang alkalde sa nayon. Mayroon siyang telepono, susi ng gym, at listahan — ang listahan ng mga nakatatanda, nag-iisa, umaasa sa oxygen, walang sasakyan; binabasa itong muli nang alas-tres ng madaling-araw habang nananalanging walang makalimutan. Nitong tag-araw, sa mga komunidad na nanganganib, sila at ang kanilang mga kawani ang nagbukas ng mga bulwagan, pumila ng mga mesa, naghanap ng mga kumot, nagtala ng mga tinanggap, nagpakalma sa pamilyang hindi nagsasalita ng French, at tumawag sa nag-aalaga ng hayop para sabihing maaari niyang dalhin ang mga alaga.
Ginawa rin nila ang pinakawalang-utang-na-loob na bahagi ng trabaho: sabihing «kailangan mo nang umalis ngayon» sa taong ayaw lisanin ang bahay — habang nananatiling magalang, matatag, at bumabalik pa. Sa mga halal na opisyal, kalihim ng munisipyo, teknikal na kawani, at pulis-munisipyo — sa mga hindi mababanggit ang pangalan sa anumang pahayag — sinasabi ng mga linyang ito na nakita namin ang ilaw na iniwan ninyong bukas.
Mga samahan: ang lohistika ng pagdamay
Kapag daan-daang tao ang dumarating sa gym sa gabi, kailangan ang isang taong marunong nang mag-asikaso. Iyan ang gawain ng mga akreditadong samahan para sa kaligtasang sibil — French Red Cross, Civil Protection, mga tagasagip at mga katumbas nila sa mga lokalidad — at ng malalaking samahang pangkawanggawa na sumasama sa kanila: tumanggap ng mga tao, ayusin ang tutuluyan, mamahagi ng tubig at pagkain, magtayo ng first-aid station, magbantay sa mga bulnerableng tao, at makinig sa mga hindi na makayanan pagsapit ng alas-dos ng madaling-araw. Inaayos din nila ang mga bagay na hindi kailanman nakikita: suporta sa mga tagatugon mismo, tulong pangkaisipan pagkaraan, pagsasaayos muli, at mga proseso.
Katabi nila ang mga reserbang pangkaligtasang sibil ng munisipyo — mga residenteng sinanay at maagang nagboluntaryo sa kanilang munisipyo — at mga samahan para sa kapakanan ng hayop na naglilikas ng mga kabayo, takot na takot na pusa, at mga hayop sa bukid, dahil para sa maraming pamilya, hindi maliit na bagay ang alagang hayop: miyembro ito ng tahanang ayaw nilang iwan. Vest ang suot ng mga taong ito, hindi helmet, at hindi nila sinusukat sa oras ang kanilang gabi.
At ang mga hindi nagpapakilala, na hindi humingi ng pahintulot kaninuman
Nariyan din ang mga gawaing hindi kasya sa anumang organisasyon. Ang kapitbahay na naglalatag ng tatlong daang metro ng hose pangdilig. Ang panadero na nagdadala ng mga pastry sa himpilan ng bumbero nang alas-singko ng umaga. Ang babaeng nag-aalaga ng dalawang bata para mailikas ng mga magulang ang laman ng bahay. Ang naglalaba ng mga uniporme, ang nagdadala ng mga charger ng telepono, ang nagbubukas nang libre ng bahay-pahingahan sa kasagsagan ng panahon, ang mga nag-iiwan ng mga mangkok para sa mga asong tinanggap nang biglaan, at ang mga grupo ng nayon kung saan may sumulat lang ng: «mayroon akong dalawang kuwarto, sabihin ninyo sa akin».
Hindi ito mabibilang o mapaplano, at ito mismo ang dahilan kung bakit nakakayanan pa ring tirhan ang isang sakuna. May makalumang pangalan ito na hindi kailanman naging mas angkop: pagkakaisa.
Ano ang itinuturo sa atin ng tanikalang ito
May isang bagay na dapat sabihin nang buong bigat: sa oras ng aming paglathala, wala pang residenteng namatay sa apoy, sa Var man o sa Gironde. Nasunog ang mga bahay, nawala ang mga kasangkapan sa hanapbuhay — pero nagtagumpay ang mga paglikas. Hindi ito sinuwerte lamang. Ito ang tuwirang bunga ng tapang ng ilan at ng disiplina ng iba: sineryoso ang mga babala, pumayag umalis sa tamang oras, at sinunod ang mga tagubilin. Ang tanging namatay ngayong tag-araw ay mga lalaking nagpoprotekta sa iba, at sapat na iyon para ipakita kung gaano kalaki ang utang na loob natin sa kanila.
Mas mabigat ang ikalawang aral. Hindi dapat kailangang tumbasan ng napakagandang tanikalang ito ang mga bagay na hindi naihanda. Alisin ang mga palumpong sa paligid ng mga bahay — legal itong obligasyon at, higit sa lahat, proteksiyon. Sumali sa reserbang pangkaligtasang sibil ng inyong munisipyo kung may oras at lakas. Matuto ng mga paraang nakapagliligtas ng buhay. Bigyan ng sapat na kagamitan ang mga serbisyo ng bumbero para sa panahong humahaba. At tuparin ang pangakong pangklima, dahil bawat ikasampu ng digri na naiiwasan natin ay nangangahulugan ng tag-araw na bahagyang mas mahirap magliyab para sa mga susunod sa atin.
Paano tunay na makatutulong
Huwag pumunta sa lugar ng sunog: kapag may sasakyan ng mga nanonood sa makitid na kalsada, hindi na uusad ang trak ng tubig. Magbigay ng pera sa akreditadong samahan sa halip na mga bagay na hindi naman hinihingi — oras ng mga boluntaryo ang nauubos sa pagsasala ng mga ito. Magboluntaryo nang maaga: reserba ng munisipyo, boluntaryong bumbero, pagboboluntaryo sa samahan; sa Pebrero tayo naghahanda, hindi sa araw ng sunog. Suriin ang inyong mga seguro at mga obligasyon sa pag-aalis ng mga palumpong. At kung wala kang magagawa sa mga ito: patuluyin, pakainin, alagaan ang mga bata, makinig — doon nagsisimula ang tanikala.
Sa lahat ng may humawak na hose, manibela, susi ng gym, o kamay ng kapwa ngayong tag-araw: salamat. Maliit ang salitang ito; hindi maliit ang pinasan ninyo.
— Patnugutan ng Terondo, sa kahilingan ni Audrey