นิตยสาร

สายใยแห่งมือ — ฤดูร้อนที่ฌีรงด์ร่วมแรงร่วมใจกัน

เราถ่ายภาพเดิมอยู่เสมอ: เงาร่างสวมหมวกนิรภัยที่อยู่หน้ากำแพงสีส้ม ภาพนั้นถูกต้อง แต่ไม่ครบถ้วน เบื้องหลังนักดับเพลิงคนนี้ในฤดูร้อนปีนั้น มีเกษตรกรคนหนึ่งที่เติมน้ำใส่รถบรรทุกน้ำเป็นครั้งที่หก เลขานุการเทศบาลที่กำลังหาหมายเลขโทรศัพท์ของหญิงวัยแปดสิบเก้าปี อาสาสมัครที่กำลังกางเตียงสนามในโรงยิมตอนเที่ยงคืน และคนแปลกหน้าที่เขียนว่า «ฉันมีห้องว่างสองห้อง» ในกลุ่มของหมู่บ้าน เราอยากเล่าถึงสายใยนี้

นักดับเพลิง: สี่ในห้าคนไม่ได้มีหน้าที่ต้องไป

ถึงอย่างนั้น เรามาเริ่มกันที่พวกเขา เพราะทุกอย่างมุ่งไปสู่พวกเขา ในจังหวัดวาร์ ไฟที่เริ่มขึ้นเมื่อวันที่ 22 กรกฎาคมบนที่สูงของปงเตแวส์เผาผลาญพื้นที่เกือบ 2 500 เฮกตาร์ นักดับเพลิงราว 1 200 นายผลัดเปลี่ยนกำลังกันทั้งวันทั้งคืน ขณะที่ชาวปงเตแวส์และบาร์ฌอลส์ประมาณ 400 คนอพยพออกไปพร้อมกระเป๋าใบหนึ่ง อีกไม่กี่วันต่อมาในฌีรงด์ ต้องเปิดใช้ FR-Alert เพื่อสั่งอพยพ รับมือจุดปะทุซ้ำราวสิบสี่จุดเฉพาะในวันอังคารวันเดียว และตัดแนวกันไฟยาวกว่าหนึ่งร้อยยี่สิบกิโลเมตรภายในยี่สิบสี่ชั่วโมง ก่อนที่ชาวเลไยย็อง เมรีญัก และเอซีเนส์จะกลับบ้านได้

สิ่งที่ไม่ค่อยมีใครรู้คือใครเป็นผู้สวมเครื่องแบบเหล่านี้ ในฝรั่งเศส นักดับเพลิงส่วนใหญ่เป็น อาสาสมัคร: พวกเขามีงานอื่น มีชีวิตอีกแบบ และออกไปเมื่อเครื่องส่งสัญญาณดัง พยาบาลที่เพิ่งจบเวร ช่างไม้ที่ทิ้งไซต์งาน นักศึกษาที่เลื่อนเวลาอ่านหนังสือเตรียมสอบ พวกเขาฝึกซ้อมตอนเย็น เข้ารับการฝึกอบรมช่วงสุดสัปดาห์ และในวันที่เกิดไฟไหม้ พวกเขาก็อยู่ที่นั่นเหมือนนักดับเพลิงอาชีพ เผชิญความเสี่ยงเดียวกัน ทั้งที่ไม่มีใครบังคับ

ความสูญเสียร้ายแรงเหลือเกิน ตั้งแต่ต้นเดือนกรกฎาคม นักดับเพลิงสี่นายเสียชีวิตในฝรั่งเศส: อาสาสมัครหนุ่มในซาวัวเมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม สองนายของเราในฌีรงด์เมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม ขณะเผชิญไฟใกล้สนามบินบอร์โด-เมรีญัก และในคืนวันที่ 27 ต่อเนื่องถึง 28 กรกฎาคม สิบโท โลรองต์ ม็องซง วัยสามสิบแปดปี ซึ่งเป็นอาสาสมัคร ในจังหวัดบูช-ดู-โรน อีกแปดสิบแปดนายได้รับบาดเจ็บจากเหตุไฟเหล่านี้ เราเขียนชื่อและจำนวนของพวกเขา เพราะคำไว้อาลัยที่ไม่มีตัวเลขจะกลายเป็นเพียงคำพูดเชิงวาทศิลป์อย่างรวดเร็ว และครอบครัวของพวกเขาไม่ได้วัดความสูญเสียเป็นเฮกตาร์

เกษตรกรและผู้ปลูกองุ่น: กำลังเสริมชุดแรก ซึ่งมักมาถึงเร็วที่สุด

ในชนบทที่ไฟกำลังลุกลาม มีความช่วยเหลือที่มาถึงก่อนกำลังเสริม เพราะคนเหล่านั้นอยู่ที่นั่นแล้ว พวกเขาคือเกษตรกรและผู้ปลูกองุ่น สิ่งที่พวกเขามีและนักดับเพลิงมักขาดในสิบห้านาทีแรกคือ น้ำ — รถบรรทุกน้ำ ถังสำหรับฉีดพ่น และถังเก็บน้ำในฟาร์ม — เครื่องจักร ที่เปิดแนวพื้นที่โล่งให้ไฟอาจหยุดลุกลามได้ และเหนือสิ่งอื่นใดคือ ความรู้จักพื้นที่ ที่แผนที่ใดก็ให้ไม่ได้: ทางที่ผ่านตรงไหนทั้งที่ไม่มีในทะเบียนที่ดินแล้ว ประตูบานไหนเปิดไปสู่แปลงด้านใน และถังเก็บน้ำใต้ดินถังไหนที่รอมานานยี่สิบปี

หลายคนทำงานตลอดทั้งคืนเคียงข้างเจ้าหน้าที่ ภายใต้การประสานงาน ด้วยส่วนผสมระหว่างความสงบและความดื้อรั้นแบบชาวไร่ชาวนา เมื่อกลับไป หลายคนมองดูสิ่งที่เหลือจากงานของตนเอง: แถวเถาองุ่นไหม้เกรียม รังผึ้งที่สูญไป รั้วที่ต้องทำใหม่ พื้นที่หลายเฮกตาร์ที่ทำประกันไว้เพียงครึ่งเดียว อุปกรณ์ที่ไม่ใช่แค่ทรัพย์สินแต่เป็น เครื่องมือทำมาหากิน หรือก็คือวันข้างหน้า พวกเขาช่วยบ้านเพื่อนบ้านก่อนบ้านของตัวเอง และจะไม่เล่าเรื่องนี้ให้ใครฟัง

ผู้แทนที่ได้รับเลือกและเจ้าหน้าที่เทศบาล: คืนที่สำนักงานนายกเทศมนตรีกลายเป็นศูนย์บัญชาการ

นายกเทศมนตรีหมู่บ้านไม่มีศูนย์บัญชาการภาวะวิกฤต เขามีโทรศัพท์ กุญแจโรงยิม และรายชื่อ — รายชื่อผู้สูงอายุ คนที่อยู่ตามลำพัง ผู้ที่ต้องใช้ออกซิเจน และคนไม่มีรถ ซึ่งต้องอ่านทวนตอนตีสามพร้อมภาวนาให้ไม่มีใครตกหล่น ฤดูร้อนนี้ ในเขตเทศบาลที่ถูกคุกคาม พวกเขาและเจ้าหน้าที่เป็นผู้เปิดหอประชุม จัดโต๊ะเป็นแถว หาผ้าห่ม ดูแลทะเบียนผู้เข้าพัก ปลอบครอบครัวที่พูดภาษาฝรั่งเศสไม่ได้ และโทรหาผู้เลี้ยงสัตว์เพื่อบอกว่าสามารถนำสัตว์มาได้

พวกเขายังทำงานที่น่าอึดอัดที่สุดของอาชีพด้วย นั่นคือบอกคนที่ไม่ยอมทิ้งบ้านว่า «ต้องไปเดี๋ยวนี้» ทั้งที่ยังต้องสุภาพ หนักแน่น และกลับไปพูดอีกครั้ง ถึงผู้แทนที่ได้รับเลือก เลขานุการเทศบาล เจ้าหน้าที่เทคนิค และตำรวจเทศบาล ผู้มีชื่อจะไม่ปรากฏในประกาศใด ๆ บรรทัดเหล่านี้อยากบอกว่าเราเห็นแสงไฟที่พวกคุณเปิดไว้

สมาคมต่าง ๆ: การจัดการเพื่อปลอบประโลมผู้คน

เมื่อผู้คนหลายร้อยคนมาถึงโรงยิมในยามค่ำคืน ก็ต้องมีใครสักคนที่รู้วิธีจัดการอยู่แล้ว นั่นคืองานของ สมาคมความปลอดภัยพลเรือนที่ได้รับการรับรอง — สภากาชาดฝรั่งเศส หน่วยพิทักษ์พลเรือน หน่วยกู้ชีพ และองค์กรท้องถิ่นที่ทำงานแบบเดียวกัน — รวมถึงสมาคมช่วยเหลือสังคมขนาดใหญ่ที่เข้ามาร่วมด้วย ทั้งต้อนรับ จัดที่พัก แจกน้ำและอาหาร ตั้งจุดปฐมพยาบาล ดูแลผู้เปราะบาง และรับฟังคนที่รับไม่ไหวตอนตีสอง พวกเขายังจัดการสิ่งที่ไม่เคยมีใครเห็น ทั้งการสนับสนุนเจ้าหน้าที่เอง การช่วยเหลือด้านจิตใจหลังเหตุการณ์ การฟื้นฟู และการดำเนินเรื่องต่าง ๆ

ข้าง ๆ พวกเขายังมี กองอาสาสมัครความปลอดภัยพลเรือนของเทศบาล ซึ่งประกอบด้วยชาวบ้านที่ผ่านการฝึกและสมัครไว้กับเทศบาลล่วงหน้า ตลอดจนสมาคมพิทักษ์สัตว์ที่อพยพม้า แมวที่ตื่นกลัว และสัตว์ในฟาร์ม เพราะสำหรับหลายครอบครัว สัตว์ไม่ใช่เรื่องเล็ก แต่เป็นสมาชิกในบ้านที่พวกเขาปฏิเสธจะทอดทิ้ง คนเหล่านี้สวมเสื้อกั๊ก ไม่ได้สวมหมวกนิรภัย และไม่ได้วัดเวลาค่ำคืนเป็นชั่วโมง

และผู้ไม่ประสงค์ออกนามที่ไม่ได้ขออนุญาตใคร

ยังมีสิ่งที่ไม่เข้ากับองค์กรใด ๆ ด้วย เพื่อนบ้านที่ลากสายยางรดน้ำยาวสามร้อยเมตร คนทำขนมปังที่เอาขนมอบไปให้สถานีดับเพลิงตอนตีห้า คุณป้าที่รับดูแลเด็กสองคนเพื่อให้พ่อแม่ของเด็กขนของออกจากบ้าน คนที่ซักชุด คนที่เอาที่ชาร์จโทรศัพท์มาให้ คนที่เปิดบ้านพักให้ใช้ฟรีในช่วงฤดูท่องเที่ยว คนที่วางชามอาหารไว้ให้สุนัขซึ่งได้รับการช่วยเหลือฉุกเฉิน และกลุ่มในหมู่บ้านที่มีคนเขียนไว้สั้น ๆ ว่า «ฉันมีห้องว่างสองห้อง บอกมาได้เลย»

ส่วนนี้นับจำนวนหรือวางแผนล่วงหน้าไม่ได้ และนี่เองที่ทำให้ผู้คนยังพออยู่ท่ามกลางภัยพิบัติได้ มันมีชื่อที่ฟังดูเชย แต่ไม่เคยมีครั้งไหนเหมาะเท่านี้: ความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน

สายใยนี้สอนอะไรเรา

มีเรื่องหนึ่งที่ควรกล่าวอย่างจริงจัง: ณ เวลาที่เราตีพิมพ์ข่าว ไฟไม่ได้คร่าชีวิตชาวบ้านเลย ไม่ว่าจะในวาร์หรือฌีรงด์ บ้านเรือนถูกไฟไหม้ เครื่องมือทำมาหากินสูญหาย — แต่การอพยพทำได้ตามเป้าหมาย นี่ไม่ใช่เรื่องโชคช่วย หากเป็นผลโดยตรงจากความกล้าหาญของคนกลุ่มหนึ่งและ วินัยของคนอีกกลุ่มหนึ่ง: ทุกคนให้ความสำคัญกับคำเตือน ยอมอพยพทันเวลา และปฏิบัติตามคำสั่ง ผู้เสียชีวิตเพียงกลุ่มเดียวในฤดูร้อนนี้คือชายที่ปกป้องผู้อื่น และเพียงเท่านี้ก็บอกได้แล้วว่าเราติดค้างพวกเขามากเพียงใด

บทเรียนข้อที่สองหนักหน่วงกว่า สายใยที่งดงามเช่นนี้ไม่ควรต้องมาชดเชยสิ่งที่ไม่ได้เตรียมไว้ การถางพุ่มไม้รอบบ้านเป็นข้อบังคับตามกฎหมายและเป็นมาตรการป้องกันอันดับแรก เข้าร่วมกองอาสาสมัครของเทศบาลเมื่อมีเวลาและกำลัง ฝึกทักษะช่วยชีวิต จัดหาทรัพยากรให้หน่วยดับเพลิงรับมือกับฤดูไฟที่ยาวนานขึ้น และทำตามพันธสัญญาด้านสภาพภูมิอากาศ เพราะทุก ๆ หนึ่งในสิบองศาที่เราป้องกันได้ หมายถึงฤดูร้อนที่ติดไฟยากขึ้นเล็กน้อยสำหรับคนรุ่นหลัง

จะช่วยอย่างไรให้ได้จริง

อย่าเดินทางไปยังพื้นที่เกิดเหตุ: รถของคนที่มามุงบนถนนแคบ ๆ ทำให้รถบรรทุกน้ำไปต่อไม่ได้ บริจาคเงิน ให้สมาคมที่ได้รับการรับรองแทนการส่งสิ่งของที่ไม่มีใครร้องขอ เพราะการคัดแยกสิ่งของกินเวลาของอาสาสมัครหลายชั่วโมง เข้าร่วมล่วงหน้า: กองอาสาสมัครเทศบาล นักดับเพลิงอาสาสมัคร งานอาสากับสมาคมต่าง ๆ เราเตรียมตัวกันในเดือนกุมภาพันธ์ ไม่ใช่วันที่เกิดไฟไหม้ ตรวจสอบประกันภัยและหน้าที่ในการถางพุ่มไม้ และหากทำสิ่งเหล่านี้ไม่ได้เลย ก็ช่วยให้ที่พัก ให้อาหาร ดูแลเด็ก ๆ และรับฟัง — สายใยเริ่มต้นตรงนั้น

ถึงทุกคนที่ประคองสายยาง พวงมาลัย กุญแจโรงยิม หรือมือของใครสักคนไว้ในฤดูร้อนนี้: ขอบคุณ คำนี้สั้น แต่สิ่งที่พวกคุณแบกรับนั้นไม่เล็กเลย

— กองบรรณาธิการ Terondo ตามคำขอของออเดรย์

← นิตยสาร