terondo

นิตยสาร

เก้าเดือนระหว่างฤดูร้อนสองครั้ง เพื่อเตรียมพร้อมและลงมือทำ

บทความแสดงความคิดเห็น

โดย Marie-Christine Corfù

นี่เป็นบทความชิ้นแรกที่ฉันเขียนโดยได้รับความช่วยเหลือจากปัญญาประดิษฐ์ เพื่อให้ชัดเจนว่า แนวคิด ความเชื่อมั่น และการแก้ไขเป็นของฉัน — ฉันเขียนด้วยมือแล้วอ่านทบทวน ปัญญาประดิษฐ์ช่วยจัดเรียบเรียงให้ ฉันลงชื่อในบทความนี้และรับผิดชอบต่อเนื้อหา

สิ่งที่เราทุกคนเห็นในฤดูร้อน สิ่งที่แทบไม่มีใครทำในฤดูหนาว MODIS Land Rapid Response Team, NASA GSFC — Public domain (Wikimedia Commons)

เก้าเดือน… เก้าเดือนหรือ?

เพื่อหลีกเลี่ยงความเสียหายครั้งใหญ่ให้ได้มากที่สุด ทั้งต่อระบบนิเวศ เศรษฐกิจ — และโดยเฉพาะอย่างยิ่งต่อมนุษย์

เรามีอะไรต้องเรียนรู้จากฤดูร้อนปี 2026 นี้?

ภัยพิบัติจากสภาพภูมิอากาศที่สร้างความเสียหายและยากจะหลีกเลี่ยงมีมากเกินไปแล้ว อีกทั้งยังบั่นทอนมนุษย์และธรรมชาติที่มนุษย์ต้องพึ่งพาอย่างยิ่ง เพื่อพวกเราและคนรุ่นถัดไป ทั้งลูกและหลาน

ฉันเขียนถ้อยคำเหล่านี้ด้วยมือในเย็นวันหนึ่ง หลังวางหนังสือพิมพ์ลง มันไม่ได้เรียกร้องอะไรจากใคร เพียงตั้งคำถามหนึ่งที่ติดอยู่ในใจฉันไม่เลิก นั่นคือเก้าเดือน

เก้าเดือนคือช่วงเวลาของปีที่ไม่มีไฟป่าครั้งใหญ่ ตุลาคม พฤศจิกายน ธันวาคม มกราคม — ไปจนถึงวันที่อากาศเริ่มร้อน เก้าเดือนที่ผืนป่ารอคอยงานซึ่งแทบไม่มีใครทำ

ไฟป่าไม่ได้เอาชนะกันในเดือนสิงหาคม แต่จะชนะหรือแพ้กันในเดือนกุมภาพันธ์ — ท่ามกลางความเงียบของเดือนที่ไม่มีใครพูดถึงผืนป่าอีกแล้ว

สิ่งที่ใคร ๆ ก็เห็นเมื่อเดินอยู่ในป่า

ไม่จำเป็นต้องเป็นเจ้าหน้าที่ป่าไม้ พื้นป่ารกทึบ พุ่มไม้สูงขึ้นไปถึงกิ่งแรก ๆ และกลายเป็นบันไดชั้นดีที่พาไฟขึ้นไปถึงยอดไม้ เส้นทางที่ครั้งหนึ่งรถบรรทุกเคยวิ่งผ่านกลับถูกปิดทึบ แปลงที่ดินเอกชนซึ่งถูกแบ่งเป็นผืนเล็ก ๆ ตกทอดเป็นมรดก และถูกลืมไปครึ่งหนึ่ง ไม่มีใครดูแลอีกต่อไป ส่วนบริเวณขอบหมู่บ้านจัดสรร พืชพรรณก็ลามไปแตะบานเกล็ดหน้าต่าง

สิ่งที่ไฟทิ้งไว้เบื้องหลังเมื่อมันลามถึงบ้าน U.S. Army Corps of Engineers Sacramento District — Public domain (Wikimedia Commons)

งานนี้ไม่มีอะไรลึกลับ ต้องใช้คน เวลา และแรงงาน นั่นแหละคือสิ่งที่ขาดแคลน — ขณะที่ในเวลาเดียวกัน คนอื่น ๆ ก็ขาดงานทำ

แนวคิดในประโยคเดียว

เก้าเดือนต่อปี ผืนป่าต้องการงานที่ไม่มีใครทำ ขณะที่ตลอดทั้งปี ผู้คนต่างหางานที่หาไม่ได้ มาทำให้ความต้องการทั้งสองมาบรรจบกัน

ไม่ใช่การลงโทษที่แฝงมาในคราบความสามัคคี แต่เป็นอาชีพ: กองกำลังดูแลป่าตามฤดูกาล รับคนทำงานตั้งแต่ฤดูใบไม้ร่วงถึงฤดูใบไม้ผลิ จ่ายค่าจ้าง ฝึกอบรม จัดหาอุปกรณ์ และมีผู้เชี่ยวชาญคอยกำกับ มีสัญญาจ้าง เงินเดือน และคุณวุฒิเป็นสิ่งตอบแทน

งานที่พวกเขาทำเป็นรูปธรรมอย่างยิ่ง ได้แก่ ถางพื้นที่ริมถนนและรอบบ้าน เปิดเส้นทางที่หน่วยกู้ภัยใช้เข้าถึงพื้นที่อีกครั้ง ทำให้พุ่มไม้ที่หนาแน่นเกินไปโปร่งขึ้น ดูแลแหล่งน้ำ และช่วยเจ้าของที่ดินสูงอายุหรือผู้ที่อยู่ห่างไกลทำสิ่งที่พวกเขาไม่สามารถทำได้ด้วยตัวเองอีกต่อไป

เส้นทางที่เปิดใหม่ แนวกันไฟที่ได้รับการดูแล: สิ่งที่ช่วยให้รถดับเพลิงไปถึงได้ทันเวลา Paul Collins — CC BY-SA 2.0 (Wikimedia Commons)

เสนอให้ทำ ไม่บังคับเด็ดขาด

คำสำคัญคือ เสนอ การชดเชยให้คนที่กำลังหางานเป็นเรื่องยุติธรรม และไม่ควรแตะต้องสิทธินั้น แต่การเสนองานที่มีประโยชน์ให้ผู้ที่ต้องการทำ ได้รับค่าตอบแทนอย่างเหมาะสม ได้ทักษะติดตัวและช่วยให้ป่ายังคงอยู่ — ย่อมดีกว่าการปล่อยให้รอ

การบังคับจะเปลี่ยนอาชีพให้กลายเป็นบทลงโทษ และเราไม่ควรยื่นเลื่อยยนต์ให้ใครสักคนบนทางลาดชัน หากส่งเขาไปที่นั่นโดยฝืนใจ ในกรณีนี้ การสมัครใจไม่ใช่แค่การแสดงน้ำใจ แต่เป็นเงื่อนไขด้านความปลอดภัย

การคำนวณนั้นเรียบง่ายและใช้ได้กับทุกสภาพภูมิอากาศ ป่าหนึ่งเฮกตาร์ที่ถูกไฟไหม้มีค่าใช้จ่ายทั้งชั่วโมงบินของอากาศยาน กองกำลังเสริม การชดเชยความเสียหาย และการปลูกป่าทดแทน — บางครั้งก็ต้องแลกด้วยชีวิต ป่าหนึ่งเฮกตาร์ที่ได้รับการดูแลมีค่าใช้จ่ายเป็นชั่วโมงแรงงานคน ซึ่งจ่ายให้ผู้คนที่มิฉะนั้นก็คงได้แต่รอ

และคนที่ยอมสละเวลาช่วงสุดสัปดาห์สักสองสามวัน

นอกเหนือจากงานเหล่านี้ ยังมีผู้คนอีกมากที่พร้อมสละเวลาสักเล็กน้อย และมีอยู่ทุกแห่งอยู่แล้ว ทั้งนักเดินเขา นักล่าสัตว์ สมาคมต่าง ๆ และคนในชุมชนที่รักเนินเขาของตน สิ่งที่พวกเขาขาดคือสัญญาณตอบรับ — การยอมรับอย่างเป็นรูปธรรมต่อเวลาที่มอบให้ ไม่ใช่เพื่อซื้อความมีน้ำใจของพวกเขา แต่เพื่อบอกว่ามันมีความหมาย

มีอาสาสมัครอยู่แล้ว สิ่งที่ขาดคือสัญญาณบอกว่าเวลาของพวกเขามีความหมาย AnonymousEditor95 — CC BY-SA 4.0 (Wikimedia Commons)

สามเงื่อนไข และอีกหนึ่งข้อ

การฝึกอบรม: งานป่าไม้ทำให้บาดเจ็บและเสียชีวิตทุกปี จึงทำแบบลองผิดลองถูกไม่ได้ การกำกับดูแล: ทำงานตามแผน ภายใต้การดูแลของผู้เชี่ยวชาญ ไม่ใช่ทำตามความหวังดีแบบไร้ทิศทาง ความต่อเนื่อง: โครงการที่จัดซ้ำทุกปี ไม่ใช่ประกาศหลังเกิดภัยพิบัติแล้วถูกลืมเมื่อฝนแรกตก

และเงื่อนไขข้อที่สี่ซึ่งไม่ใช่เรื่องเทคนิคเท่าไร: ความเคารพ ผู้หญิงและผู้ชายเหล่านี้ไม่ใช่ตัวประกอบของนโยบายการจ้างงาน พวกเขาจะทำงานหนัก สกปรก และจำเป็นอย่างยิ่ง — ซึ่งไม่มีใครเห็นผลลัพธ์ เพราะไฟที่ไม่เกิดขึ้นย่อมไม่เป็นข่าวพาดหัว

ถึงผู้ที่จะลงมือทำ

ฤดูร้อนนี้เราจะรู้จักกล่าวขอบคุณนักดับเพลิง เราจะขอบคุณอย่างจริงใจ และพวกเขาสมควรได้รับคำขอบคุณอย่างยิ่ง แต่หนทางที่ดีที่สุดในการขอบคุณพวกเขาไม่ใช่การปรบมือในเดือนสิงหาคม หากเป็นการมอบผืนป่าที่ติดไฟได้ยากขึ้นให้พวกเขาในเดือนมกราคม

เรื่องทั้งหมดนี้ไม่ได้เป็นของประเทศใดประเทศหนึ่งมากกว่าประเทศอื่น ทุกแห่งที่ป่าอยู่ชิดบ้าน และทุกแห่งที่มีผู้คนกำลังหางาน ย่อมทำให้ความต้องการทั้งสองมาพบกันได้ ทุกวันนี้ฤดูร้อนในแต่ละทวีปคล้ายคลึงกัน และเก้าเดือนก่อนหน้านั้นก็เช่นกัน

วันที่รัฐบาลใดรัฐบาลหนึ่ง — ของเราหรือของประเทศอื่น — นำเรื่องนี้ไปปฏิบัติ รัฐบาลนั้นจะทำเพื่อความปลอดภัยของทุกคนได้มากกว่าแผนสิบฉบับที่ประกาศต่อหน้ากองเถ้าถ่านซึ่งยังร้อนระอุ

วันนั้น ฉันจะถอดหมวกคารวะ
— Marie-Christine Corfù

← นิตยสาร

Mes escales favorites