นิตยสาร
วาร์, ฌีรงด์: ฤดูร้อนแห่งถ่านคุกรุ่น — และผู้ที่ยืนหยัดแนวหน้า
มีฤดูร้อนที่เราจดจำจากชายหาด แต่ฤดูร้อนปีนี้ ในสองจังหวัดที่ห่างกันแปดร้อยกิโลเมตร สิ่งแรกที่เราจะจดจำคือกลิ่น—กลิ่นควันที่ลอยเข้าบ้านผ่านหน้าต่างที่เราไม่มีเวลาปิด
ในจังหวัดวาร์ ไฟเริ่มลุกเมื่อวันที่ 22 กรกฎาคม บนพื้นที่สูงแถบปงเตเวส์ โดยมีลมมิสตรัลพัดโหมจนทุกประกายไฟกลายเป็นภัยคุกคาม ป่าและพุ่มไม้แบบเมดิเตอร์เรเนียนถูกเผาไหม้ไปราว 2,500 เฮกตาร์ นักดับเพลิงราว 1,200 นายผลัดเวรกันทั้งวันทั้งคืน ขณะที่ชาวบ้านประมาณ 400 คนจากปงเตเวส์และบาร์ฌอลส์ต้องรีบออกจากบ้าน หอบกระเป๋าใบหนึ่ง มุ่งหน้าไปยังศูนย์พักพิงที่เปิดขึ้นอย่างเร่งด่วน ไฟปะทุขึ้นอีกในจุดที่คิดว่าดับแล้ว เครื่องบินถูกส่งไปประจำการใหม่อย่างเร่งด่วน นี่คือกลไกอันโหดร้ายของไฟป่าฤดูร้อน: ทุกอย่างยังไม่จบจนกว่าพื้นที่ทั้งหมดจะกลายเป็นสีดำหรือสีเขียว
ที่จังหวัดฌีรงด์—บ้านของเรา—เหตุการณ์เดิมเกิดซ้ำอีกไม่กี่วันต่อมา บนผืนดินที่ยังไม่ลืมปี 2022, ลา แตสต์-เดอ-บูช และล็องดีราส ครั้งนี้ไฟยังคงลุกลามแม้จะระดมกำลังอย่างมหาศาล จนทางจังหวัดต้องเปิดใช้ FR-Alert เสียงเตือนที่ทำให้ทุกคนหยุดนิ่งพร้อมกัน เพื่อสั่งอพยพชุมชนเพิ่มเติม คนที่เคยได้ยินย่อมรู้ดี: นี่ไม่ใช่แค่ข่าวสารอีกต่อไป แต่เป็นคำสั่งให้ออกไป วันอังคารนี้ยังมีการต่อสู้กับไฟปะทุซ้ำเกือบสิบสี่จุดตลอดทั้งวัน และผู้ว่าราชการจังหวัดกล่าวอย่างตรงไปตรงมาว่า ไฟยังไม่สงบ แต่แนวกันไฟคืบหน้าไปแล้ว—เปิดแนวได้มากกว่าหนึ่งร้อยยี่สิบกิโลเมตรในวันเดียว—และชาวเมืองเลอาย็อง, เมรีญัก และเอซีเนส์ก็กลับบ้านได้
ผู้ที่ยังอยู่เมื่อทุกคนจากไป
ต้องเขียนให้ชัดเจนว่า ขณะที่ผู้คนนับพันถอยห่างจากเปลวไฟ ผู้หญิงและผู้ชายอีกกลุ่มกลับเดินเข้าไปหามัน คนกลุ่มแรกคือนักดับเพลิง—ทั้งอาชีพและอาสาสมัคร เพื่อนบ้าน ช่างฝีมือ พยาบาล ที่วางชีวิตประจำวันไว้เบื้องหลังเพื่อสวมเครื่องแบบ นักบินของ Canadair และ Dash ที่บินเฉียดสันเขาท่ามกลางกระแสอากาศปั่นป่วนจากความร้อน ตำรวจภูธรและตำรวจ รวมถึงตำรวจเทศบาลที่เคาะประตู อุ้มผู้สูงอายุขึ้นรถ ดูแลความปลอดภัยบนถนน และเฝ้าบ้านที่ว่างเปล่า เพื่อไม่ให้ความกังวลจากการต้องจากบ้านเพิ่มขึ้นด้วยความกลัวว่าจะถูกปล้น นายกเทศมนตรีและเจ้าหน้าที่เทศบาลที่เปิดโรงยิม อาสาสมัครที่เรียงเตียงสนามและขวดน้ำให้เป็นระเบียบ ข้อความเหล่านี้ขอบอกทุกคนเพียงอย่างเดียวว่า: ขอบคุณ คำนี้สั้น แต่สิ่งที่พวกคุณยืนหยัดรับมานั้นไม่เล็กเลย
และในวันอังคารนี้ คำขอบคุณนั้นกลับมีน้ำหนักที่ไม่มีใครอยากให้มันต้องแบกรับ: ในคืนวันจันทร์ต่อเนื่องถึงวันอังคาร สิบโท โลรองต์ ม็องซง นักดับเพลิงอาสาสมัครวัยสามสิบแปดปี เสียชีวิตขณะปฏิบัติหน้าที่บนถนนในจังหวัดบูช-ดู-โรน—เป็นนักดับเพลิงรายที่สี่ที่เสียชีวิตในฝรั่งเศสตั้งแต่ต้นเดือน ต่อจากอาสาสมัครหนุ่มในซาวัว และนักดับเพลิงสองนายที่เสียชีวิตในบ้านเรา ที่จังหวัดฌีรงด์ ขณะเผชิญไฟที่สนามบินบอร์โด-เมรีญัก อาสาสมัครคือคนที่ไม่จำเป็นต้องไป—แต่ก็ยังไป นักดับเพลิงอีกแปดสิบแปดนายได้รับบาดเจ็บจากไฟเหล่านี้ ข้อความเหล่านี้ขอน้อมคารวะเขาและเพื่อนร่วมวิชาชีพที่เสียชีวิตในแนวหน้า ครอบครัวและคนรักของพวกเขา ตลอดจนเพื่อนร่วมสถานีดับเพลิงที่กลับไปสู้กับไฟทั้งที่แบกความโศกเศร้าไว้บนบ่า
ความหวาดหวั่นนั้นอพยพหนีไปไม่ได้
การจากไปหมายถึงมีเวลาสิบนาทีเพื่อเลือกสิ่งสำคัญ: เอกสาร ยา แมวที่หาไม่เจออีกแล้ว รูปถ่าย จากนั้นคือการรอคอย—จุดที่แย่ที่สุด—คอยดูทิศทางลมในแอป โทรหาเพื่อนบ้านที่ยังอยู่ใกล้เกินไป และไม่รู้ว่าพรุ่งนี้บ้านจะยังอยู่หรือไม่ บางคนกลับไปพบผนังบ้านที่ยังอยู่ครบแต่เต็มไปด้วยกลิ่นควัน ส่วนคนอื่นสูญเสียมากกว่านั้น: หลังคา โรงเก็บของ เครื่องมือเกษตรหรืออุปกรณ์ทำไวน์ รังผึ้ง รั้ว พืชผลที่ยังยืนต้นอยู่—ไม่ใช่แค่ทรัพย์สิน แต่เป็นเครื่องมือทำมาหากิน หรือก็คือวันข้างหน้า สำหรับพวกเขา ไฟจะดับลงจริงๆ ก็ต่อเมื่อผ่านขั้นตอนยืดยาว การประเมินความเสียหาย และฤดูกาลแห่งการฟื้นฟูบูรณะ
ถึงอย่างนั้น ก็ต้องกล่าวถึงยอดความเสียหายไว้ข้อหนึ่งว่า ณ เวลาที่เราตีพิมพ์ข้อความนี้ เปลวไฟยังไม่ได้คร่าชีวิตชาวบ้านคนใดเลย ไม่ว่าจะในวาร์หรือฌีรงด์ บ้านถูกเผา ชีวิตการทำงานเสียหาย—แต่การอพยพทำได้ตามที่ควรจะเป็น นี่ไม่ใช่โชคช่วย แต่เป็นผลโดยตรงจากความกล้าหาญของฝ่ายหนึ่งและวินัยของอีกฝ่ายหนึ่ง—การรับฟังคำเตือนอย่างจริงจัง การยอมออกจากบ้านทันเวลา และการปฏิบัติตามคำแนะนำ การที่ความสูญเสียจากการไว้อาลัยเพียงอย่างเดียวในฤดูร้อนนี้เป็นของชายผู้ปกป้องผู้อื่น บอกทุกอย่างถึงหนี้ที่เรามีต่อพวกเขา
ไฟกำลังบอกอะไรเรา
ท้ายที่สุด เราต้องมองสิ่งที่เปลวไฟเหล่านี้ส่องให้เห็น ฤดูไฟปี 2026 เริ่มเร็วกว่าทุกปีที่เราจำได้: คลื่นความร้อนเกิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า ภัยแล้งฝังตัวแล้ว และพื้นที่เกือบ 40,000 เฮกตาร์ในฝรั่งเศสถูกเผาไปแล้วตั้งแต่เดือนมกราคม นี่ไม่ใช่อุบัติเหตุในฤดูร้อนอีกต่อไป แต่เป็นภูมิอากาศแบบใหม่ของฤดูร้อนเรา และเมื่อต้องเผชิญกับมัน ความกล้าหาญของนักดับเพลิงไม่อาจเป็นนโยบายเดียวของเราได้
การปรับตัวที่เราจำเป็นต้องผลักดันให้มากขึ้นมีแนวทางที่เป็นรูปธรรม: กำจัดพุ่มไม้รอบบ้านอย่างจริงจัง—เป็นข้อกำหนดตามกฎหมายและเป็นการป้องกัน преждеอื่นใด; ทบทวนว่าเราสร้างอะไรและสร้างที่ไหน; ดูแลและเพิ่มความหลากหลายของป่าเพื่อลดความเสี่ยงการติดไฟ; จัดสรรทรัพยากรให้ SDIS อย่างเหมาะสมกับฤดูไฟที่ยาวนานขึ้น; เรียนรู้วัฒนธรรมการรับมือความเสี่ยงตั้งแต่ในโรงเรียน เช่นเดียวกับที่เรียนรู้วิธีช่วยชีวิต และเหนือสิ่งอื่นใด ต้องรักษาคำมั่นด้านสภาพภูมิอากาศไว้—เพราะทุกหนึ่งในสิบองศาที่ป้องกันไว้ได้ หมายถึงฤดูร้อนที่ติดไฟยากลงเล็กน้อยสำหรับคนรุ่นต่อไป
วาร์จะปลูกป่าขึ้นใหม่ ฌีรงด์ก็จะปลูกใหม่—ที่นี่เคยทำมาแล้ว แต่บทเรียนจากเดือนกรกฎาคมเป็นของเราทุกคน: ไฟไม่รอให้เราพร้อม เราต้องพร้อมก่อนมัน
— กองบรรณาธิการ Terondo ร่วมกับ Audrey