DERGI

« Sosyal medya aşkı öldürüyor »… gerçekten mi?

Sokakta gördüğümüz bir tişörtte — « Social media kills romance » — yazıyordu; bize ekranlardan önceki flörtü hatırlattı. Nostaljik, ama sanıldığı kadar da nostaljik olmayan bir araştırma.

Bu tişörtü manifesto gibi taşıyan Audrey önce gördü: « Social media kills romance ». Pamuk üzerine basılmış üç kelime, koca bir sohbet başlatmaya yetti. Sosyal medya aşkı gerçekten öldürdü mü? Yoksa sadece fon müziğini değiştirip slow dansın yerini bildirimlere mi bıraktı? Bu konuyu derinlemesine incelemek istedik — ve hatırlanmaya değer bir dünyayla karşılaştık.

Yetmişli ve seksenli yıllarda her şey çoğu zaman bir baloyla başlardı. Bir eğlence salonu, pek de iyi çalmayan bir orkestra, duvarlar boyunca sıralanmış sandalyeler — ve birini dansa kaldırmak için pistin baştan başa, bitmek bilmeyen geçişi. Risk elle tutulur cinstendi: herkesin önünde « hayır » cevabı alabilirdiniz. Ama « evet » de elle tutulurdu: uzatılan bir el, ne söyleyeceğinizi bulmaya çalıştığınız koskoca bir slow dans. Önceden kimse diğerinin profiline bakamazdı: önce tanışır, sonra birbirinizi keşfederdiniz.

Sonra telefon gelirdi — sabit hat, koridordaki, merdiven altına kadar uzatılan kablosuyla. Birini aramak; babasına, annesine ya da ablasına denk gelmeyi göze almak ve gerçekten cesaret isteyen bir « merhaba, … ile konuşabilir miyim? » cümlesini kurmak demekti. Sokağın köşesindeki telefon kulübesi günah çıkarma yeri gibiydi: rafta yan yana dizilmiş bozuk paralar ve bip sesleri başlamadan söylenecekleri söylemek için üç dakika.

Bir de mektuplar vardı. Önce müsveddeye yazılır, mürekkep dağıldığı için yeniden başlanır, pul seçilirdi. Sonra beklenirdi — üç gün, bir hafta — ve bu bekleyiş boşluk değildi: hayal gücüydü. Koca bir kuşak, iki mektup arasındaki zamanda aşkı öğrendi. Postacı da romanın bir karakteriydi.

Ama dürüst olalım: o dönem bir cennet değildi. Çekingenler baloda duvar dibinde kalır, mesafeler insanları gerçekten ayırır, pisti geçmeye cesaret edemeyenlerse bazen kimseyle tanışamazdı. Ekranlar utangaçlara ikinci bir şans verdi, aralarında binlerce kilometre olan insanları buluşturdu, köylere yeni dünyalar açtı. ABD'de sosyologların Stanford'da yürüttüğü araştırmalara göre çevrimiçi tanışma, çiftlerin bir araya geldiği başlıca yer hâline bile geldi — arkadaşların, işin ve ailenin önüne geçerek. Bu az şey değil.

Öyleyse tam olarak ne öldü? Belki de tek bir şey: uzun zaman. Bekleyiş, nadirlik, yüz yüze karşılaşmada göze alınan risk. Her şey anında olduğunda — mesaj, fotoğraf, yanıt, yanıt yerine geçen sessizlik — hayal gücünün çalışacağı bir aralık kalmıyor. Tişörtün kullandığı fiil yanlış: sosyal medya romantizmi öldürmedi. Limon sıkar gibi onu sıkıştırdı.

İyi haber şu ki, bir parçasını kurtarmak gayet mümkün. Gerçek bir mektup yazın — yılda bir tane yeter. Ara sıra mesaj yazmak yerine arayın; tereddüt eden bir sesi duyun. Ajandanıza bakmadan dansa davet edin. Yanıt vermeden önce bilerek bir gece bekleyin. Bunlar geçmişten kalma eşyalar değil: ayar değişiklikleri. Siz bunları düşünürken web kameralarımız köy balolarını, insanların gezinip durduğu meydanları ve tam şu anda birilerinin pisti geçtiği kafeleri canlı yayınlıyor. Yuvarlak Dünya'dan güzel enerjiler — bunlar hiçbir şeyi öldürmüyor.

← Dergi