MAGAZYN

„Media społecznościowe zabijają miłość”… naprawdę?

Koszulka napotkana na ulicy z napisem „Social media kills romance” przypomniała nam o flirtowaniu sprzed epoki ekranów. Nostalgiczne śledztwo, ale nie całkiem nostalgiczne.

To Audrey pierwsza zobaczyła tę koszulkę, noszoną niczym manifest: „Social media kills romance”. Trzy słowa na bawełnie i zaczyna się cała rozmowa. Czy media społecznościowe naprawdę zabiły miłość? A może tylko zmieniły ścieżkę dźwiękową, zastępując wolny taniec powiadomieniem? Chcieliśmy to zbadać — i trafiliśmy na świat, który warto zachować w pamięci.

W latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych wszystko często zaczynało się na balu. Sala wiejska, niezbyt zgrana orkiestra, krzesła wzdłuż ścian — i ta niekończąca się przeprawa przez parkiet, żeby poprosić kogoś do tańca. Ryzyko było namacalne: można było usłyszeć „nie” na oczach wszystkich. Ale „tak” też było namacalne — wyciągnięta dłoń, cały wolny taniec, podczas którego szukało się słów. Nie dało się wcześniej sprawdzić czyjegoś profilu: najpierw się spotykało, a dopiero potem poznawało.

Potem przychodził telefon — stacjonarny, ten w korytarzu, z przewodem rozciąganym aż pod schody. Dzwoniąc do kogoś, trzeba było liczyć się z tym, że odbierze jego ojciec, matka albo starsza siostra, i wyraźnie powiedzieć: „Dzień dobry, czy mogę rozmawiać z…?”. To wymagało prawdziwej odwagi. Budka telefoniczna na rogu ulicy służyła za konfesjonał: monety ułożone na półce, trzy minuty, by powiedzieć to, co najważniejsze, zanim rozlegną się sygnały.

Były też listy. Najpierw pisało się brudnopis, zaczynało od nowa, bo atrament się rozmazał, wybierało znaczek. Potem czekało się — trzy dni, tydzień — a to czekanie nie było pustką: dawało przestrzeń wyobraźni. Całe pokolenie uczyło się miłości w przerwie między dwoma listami. Listonosz był postacią z powieści.

Bądźmy jednak szczerzy: tamte czasy nie były rajem. Nieśmiali zostawali pod ścianą sali, odległości naprawdę rozdzielały ludzi, a ten, kto nie odważył się przejść przez parkiet, czasem nie poznawał nikogo. Ekrany dały dyskretnym drugą szansę, połączyły ludzi oddalonych od siebie o tysiąc kilometrów i otworzyły światy przed mieszkańcami wsi. W Stanach Zjednoczonych, jak wynika z badań socjologów ze Stanfordu, randki online stały się nawet głównym miejscem, w którym powstają pary — wyprzedzając znajomych, pracę i rodzinę. To niemało.

Co więc dokładnie umarło? Może tylko jedna rzecz: długi czas. Czekanie, rzadkość, ryzyko podejmowane twarzą w twarz. Kiedy wszystko jest natychmiastowe — wiadomość, zdjęcie, odpowiedź, cisza, która staje się odpowiedzią — wyobraźnia nie ma już przestrzeni, by działać. Koszulka myli się co do czasownika: media społecznościowe nie zabiły romantyzmu. Wycisnęły go, jak cytrynę.

Dobra wiadomość jest taka, że część tego dziedzictwa można łatwo ocalić. Napisać prawdziwy list — jeden rocznie wystarczy. Od czasu do czasu zadzwonić zamiast wysyłać wiadomość, żeby usłyszeć wahanie w czyimś głosie. Zaprosić do tańca bez planowania. Specjalnie odczekać noc przed odpowiedzią. To nie relikty: to drobne zmiany ustawień. A gdy się nad tym zastanawiacie, nasze kamery internetowe transmitują na żywo wiejskie bale, place, po których spacerują ludzie, oraz kawiarnie, w których ktoś właśnie przemierza parkiet. Dobre wibracje z okrągłej Ziemi — te nie zabijają niczego.

← Magazyn