MAGASIN
Ang tag-araw ng muli nating pagkikita: bakit pinaglalapit tayo ng bakasyon sa mga mahal natin, at kung minsan ay inilalayo rin
Buong taon nating hinihintay ang bakasyon para «magkita-kita uli sa wakas». Kung minsan, napakaganda ng muli nating pagkakalapit; kung minsan naman, sa ikatlong araw ay natutuklasan nating estranghero na tayo sa isa’t isa, habang kaharap ang usapang hindi umuusad. Iisa ang dahilan ng dalawang ito.
Ang naglalapit sa atin: panahong walang silbi
Sa natitirang bahagi ng taon, marami tayong panahong kasama ang mga mahal natin — pero panahong may praktikal na gamit iyon: mga kainan kung saan inaayos natin ang iskedyul ng linggo, mga biyahe kung saan pinaghahatian ang pamimili, mga gabing tinatapos ng bawat isa ang araw sa tabi ng isa’t isa habang nakaharap sa tig-isang screen. Hindi ito lumilikha ng pagiging malapit; inaasikaso nito ang mga gawain.
Iniaalok ng bakasyon ang kulang sa atin: panahong walang silbi. Isang hapong naghihintay sa ilalim ng puno ng olibo, pinagsasaluhang pagkabagot. Sa mga puwang na ito — hindi kailanman sa mga planadong aktibidad — bumabalik ang totoong mga usapan, yaong sa wakas ay isinasalaysay ng isang tao kung ano ang gumugulo sa isip niya nitong nakaraang anim na buwan. Hindi naaayos ang magkasintahan, pamilya o pagkakaibigan sa malalaking sandali: naaayos ang mga ito sa mga patay na oras — at ang tag-araw lamang ang mapagkakatiwalaang pinagmumulan nito.
Ang naglalayo sa atin: pinatatatag tayo ng mga papel natin
Gayunman, ang mekanismong ito rin ang nagdudulot ng mga alitan tuwing Agosto. Sa bahay, may tungkulin ang bawat isa: mga appointment, teknikal na problema, pakikipag-ugnayan sa paaralan. Nakapapagod ang mga papel na ito — at pinoprotektahan tayo ng mga ito: habang ginagampanan natin ang isang papel, hindi natin kailangang tanungin kung may masasabi pa tayo sa isa’t isa.
Sa bakasyon, nawawala ang mga tungkulin: dalawang tao o lima na lamang ang kaharap ang isang bakanteng araw. Regalo ito kapag buhay pa ang relasyon, pagsubok naman kapag wala na itong ibang pinanghahawakan kundi ang pag-aasikaso ng mga bagay-bagay. Maraming magkapareha ang hindi nagtatalo dahil sa bakasyon: doon nila natutuklasan ang ikinubli sa kanila ng Marso.
Ang tunay na may sala: ang larawang hindi binigkas ninuman
May isang dahilan ng alitan tuwing tag-araw na mas madalas kaysa sa iba at halos laging hindi nakikita: umalis ang bawat isa na may larawan ng bakasyong hindi niya kailanman ipinahayag. Inakala ng isa na makatutulog siya hanggang alas-onse; nasa isip naman ng isa ang tatlong nayon, isang museo at isang paglalakad. Walang mali sa alinman sa kanila, at walang nagsabi nito — dahil tila halata na.
Kaya hindi nakatuon sa isa’t isa ang kasunod na pagkadismaya, kundi sa agwat ng pinangarap na bakasyon at ng totoong bakasyon. Pero nariyan ang isa’t isa, kaya siya ang sumasalo nito — kaya nagkakaroon ng pagtatalo tungkol sa oras ng almusal, na hindi naman talaga tungkol sa almusal. Nakakailang kasimple ang lunas: sabihin sa isa’t isa bago umalis kung ano talaga ang inaasahan natin sa dalawang linggong ito. Hindi ang iskedyul — ang inaasahan. «Ang kailangan ko ay matulog.» «Kailangan kong makakita ng mga tao.» Mas maraming bakasyon ang naililigtas ng labinlimang minutong iyon kaysa ng anumang destinasyon.
Ang pinakakapansin-pansing kaso ay ang bahay ng pamilya: dumarating tayong mga nasa hustong gulang na iginagalang sa ibang lugar, at sa loob ng apatnapung minuto ay balik na tayo sa papel natin noong 1997. Ang pagkaalam nito ang pumapawi sa malaking bahagi ng tensyon — maaari tayong ngumiti sa nangyayari sa halip na ituring itong pag-atake.
Magkahiwalay sandali para tunay na muling magtagpo
Ang pinakakapaki-pakinabang na konklusyon ang siyang pinakakontra sa inaasahan. Hindi yaong mga bakasyong magkadikit tayo mula umaga hanggang gabi ang matagumpay, kundi yaong nagkaroon ang bawat isa ng sariling labinlimang minutong paglimot: isang oras na mamasyal nang mag-isa, magbasa ng libro sa isang sulok. May baon tayong ikukuwento pagbalik — at kailangan nating may ikuwento para mag-usap.
Hindi natin pinatutunayan ang pag-ibig sa hindi paghihiwalay kahit isang hakbang. Pinatutunayan natin ito sa pagtitiis sa isa’t isa nang alas-onse ng umaga kapag umuulan, pagtawa sa planong pumalpak, at tahimik na pagbibigay sa isa’t isa ng karapatang mapunta sandali ang isip sa ibang lugar. Iyan ang muling paghahanap sa isa’t isa: hindi ang lubos na pagtutugma, kundi ang muling pagkatutong mamuhay nang magkasama nang walang manwal. At kung kulang ang katahimikan, may malumanay na paraan: magpatugtog ng lokal na radyo habang nagbabasa ang bawat isa sa kani-kaniyang sulok, magpakita ng larawan ng daungan sa screen ng sala. Magkasamang naroon nang walang obligasyong magsalita — kadalasan, iyon lang ang kulang.
— Ang patnugutan ng Terondo. Mga estasyon ng radyo at webcam mula sa buong mundo, para sa mga gabing gusto nating magkasama kahit walang masabi.
Larawan: Bob Wick; Bureau of Land Management — pampublikong dominio, sa pamamagitan ng Wikimedia Commons.