مجله

عشق‌های تعطیلات: نیرومندتر از یک تابستان؟

تعطیلات است، هوا آفتابی است و جایی در ساحلی، دو نفری که تا دیروز همدیگر را نمی‌شناختند دیگر نمی‌توانند از هم جدا شوند. گزارشی کوتاه درباره عشق‌های تابستانی — آن‌هایی که در سپتامبر خاموش می‌شوند و آن‌هایی که سی سال بعد بازمی‌گردند.

همه‌چیز همیشه با یک منظره شروع می‌شود: یک اردوگاه، میدان یک روستا، ساحلی در ساعتی که شن خنک می‌شود. تعطیلات قواعد را معلق می‌کند — دیگر دانش‌آموز، کارمند یا همسایه نیستیم؛ کسی تازه‌ایم، در جایی تازه، با وقتی پیش رو. عشق‌های تابستانی در همین وقفه زاده می‌شوند، اغلب در خفا: چیزی به پدر و مادر نمی‌گوییم، چیزی به دوستانی که در شهر و دیار خود مانده‌اند نمی‌گوییم، و همین راز به ساده‌ترین قرار هم طعم ماجراجویی می‌دهد.

اگر این نخستین عشق باشد، ردش عمیق‌تر هم می‌شود. همه‌چیز تازه است: نخستین دستی که گرفته می‌شود، نخستین رقص آرام، نخستین قولی که در گوش گفته می‌شود. حافظه آن تابستان‌ها را با وضوحی شگفت‌انگیز نگه می‌دارد — دهه‌ها بعد، ترانه‌ای را به یاد می‌آوریم، بوی کرم ضدآفتاب را، و نامی را دقیقاً. روان‌شناسان از «اوج یادآوری» حرف می‌زنند: احساسات نوجوانی محکم‌تر از تقریباً هر چیزی که پس از آن می‌آید در ذهن نقش می‌بندند. عشق نخست بسیار نیرومند است — و افسانه نیست.

بعد پایان اوت از راه می‌رسد. روی سکوی ایستگاه یا پارکینگ اردوگاه، نشانی‌ای که سرسری نوشته شده، شماره‌ای و قولی ردوبدل می‌کنیم. و جغرافیا دوباره حق خود را می‌گیرد: گاهی چند صد کیلومتر، گاهی چند هزار کیلومتر — کشوری دیگر، قاره‌ای دیگر، منطقهٔ زمانی دیگری. دیروز هر ساعت روز را با هم می‌گذراندیم؛ فردا چند هفته طول می‌کشد تا نامه‌ای رفت‌وبرگشت کند، یا باید ساعت‌ها را حساب‌وکتاب کرد تا زمان تماس درست از آب درآید.

هر دوره‌ای کوشیده تابستان را طولانی‌تر کند. آن روزها نامه‌ها کم‌کم دیرتر می‌رسیدند و عکس پرسنلی را در کیف پول نگه می‌داشتند. امروز همدیگر را در اینترنت دنبال می‌کنیم و هر روز پیام می‌دهیم — با این حال دشواری چندان عوض نشده است: صفحه‌نمایش‌ها واژه‌ها را نزدیک می‌کنند، نه زندگی‌ها را. آغاز دوبارهٔ سال تحصیلی ریتم خودش را تحمیل می‌کند؛ درس، کار، دوستان همیشگی، و عشق ژوئیه ناگهان باید در فاصله‌های خالیِ زندگی‌ای جا بگیرد که برای آن ساخته نشده است.

پس صادق باشیم: بیشتر عشق‌های تعطیلات تا پاییز دوام نمی‌آورند. و این شکست نیست. بعضی داستان‌ها برای یک فصل دوام آوردن و روشن کردن سراسر یک خاطره ساخته شده‌اند؛ تابستان‌هایی هستند که بیش از سال‌ها اهمیت دارند. کسانی که این‌گونه عاشق شده‌اند آن را «از دست نداده‌اند» — آن را زندگی کرده‌اند، و دقیقاً چون شکننده بود، فراموش‌نشدنی شد.

اما داستان‌های دیگر هم هستند؛ همان‌هایی که دوست داریم برای هم تعریف کنیم: عاشقان یک تابستان که دهه‌ها بعد دوباره همدیگر را پیدا می‌کنند. پیامی در شبی — «خودتی؟» —، نشانی‌ای که دوباره پیدا شده، نامی که در اینترنت جست‌وجو شده و گاهی دیداری دوباره، سی سال بعد، همان‌جا که زندگی گفته بود نه. روزنامه‌های سراسر جهان پر از این زوج‌هایی‌اند که در سال‌های دور دوباره به هم می‌رسند؛ کسانی که پس از یک رقص آرام در هفده‌سالگی، در شصت‌سالگی ازدواج می‌کنند. عشق نخست همیشه نمی‌میرد: گاهی منتظر می‌ماند تا جغرافیا نظرش را عوض کند.

و شما؟ آیا برایتان پیش آمده عشقی در تعطیلات داشته باشید، پنهانی یا آشکار، که در تابستان ماند یا به سراسر یک عمر تبدیل شد؟ در نظرسنجی زیر پاسخ دهید، و اگر داستانی دارید که شایستهٔ روایت شدن است، آن را با ما در میان بگذارید: همه را می‌خوانیم و زیباترین‌ها با موافقت شما در تروندو منتشر خواهند شد. تا شما فکر می‌کنید، وب‌کم‌های ما به ساحل‌ها، میدان‌های روستا و بندرهایی نگاه می‌کنند که همین حالا تابستانی برای کسی در آن‌ها آغاز می‌شود. موج‌های خوب بر زمین گرد.

← مجله