مجله
تماشای هم‌زمان شش شبکهٔ تلویزیونی روی یک صفحه
تلویزیون بر ایده‌ای چنان قدیمی بنا شده که دیگر به چشممان نمی‌آید: هر بار یک چیز را تماشا می‌کنیم. یک شبکه را انتخاب می‌کنیم، پایش می‌مانیم و هر چیز دیگری ناپدید می‌شود. Terondo دکمه‌ای دارد که بی‌سروصدا این ایده را پس می‌زند؛ و وقتی یک بار از آن استفاده کنید، بازگشت به قبل حس غریبی از تنگی فضا می‌دهد.
این دکمه در لبهٔ سمت راست هر صفحهٔ تلویزیون قرار دارد: زبانه‌ای کوچک با برچسب Multi-live. با یک کلیک به صفحه‌ای شبکه‌ای می‌رسید که در آن حداکثر شش شبکه هم‌زمان پخش می‌شوند. نه شش تصویر بندانگشتی، بلکه شش پخش زنده در کنار هم که هر کدام با یک کلیک می‌توانند تمام صفحه را بگیرند.
چرا شش تا و چرا فقط تلویزیون
شش عددی رُند نیست که برای ساختن یک شعار انتخاب شده باشد. تقریباً همان جایی است که صفحه از حالت شبکه‌ای بیرون می‌آید و به دیوار تبدیل می‌شود: بیشتر از آن، تصویرها برای خواندن بیش از حد کوچک می‌شوند و کل مجموعه شبیه محافظ صفحهٔ نمایش می‌شود. شش تصویر به‌راحتی روی لپ‌تاپ جا می‌گیرند و روی نمایشگر بزرگ، واقعاً دلپذیرند.
این دکمه را فقط در صفحه‌های تلویزیون می‌بینید. این کار عمدی است. رادیوها و وب‌کم‌ها همین حالا هم در Terondo پخش‌کنندهٔ همراه خودشان را دارند و اضافه‌کردن پخش‌کننده‌ای دیگر باعث می‌شد دو چیز در یک گوشه از همان صفحه با هم رقابت کنند. قابلیتی که همه‌جا باشد لزوماً سخاوتمندانه‌تر نیست؛ فقط کمتر سنجیده شده است.
مردم واقعاً با آن چه می‌کنند
کاربرد بدیهی، خبر است. رویدادی در جریان است و هر شبکه آن را از زاویه‌ای دیگر پوشش می‌دهد: یکی پخش را با جمعیت آغاز می‌کند، دیگری با مقام‌های رسمی، و شبکهٔ سوم خبرنگاری در جایی دارد که بقیه هنوز به آن نرسیده‌اند. تماشای هم‌زمان سه شبکه اضافه‌بار نیست؛ برای بیننده، نزدیک‌ترین تجربه به خواندن یک ماجرا در سه روزنامه پیش از تصمیم‌گیری دربارهٔ آن چیزی است که رخ داده.
ورزش هم هست؛ جذابیتش برای هر کسی که تا به حال به‌خاطر بودن در شبکهٔ اشتباه گلی را از دست داده، روشن است. و کاربردی هم هست که پیش‌بینی‌اش را نکرده بودیم: بعضی‌ها یک شبکهٔ خبری را کنار یک شبکهٔ موسیقی و تصویری از منظره می‌گذارند و پخش را ادامه می‌دهند. دقیقاً تماشا نمی‌کنند؛ بیشتر پنجره‌ای را باز نگه می‌دارند.
هزینه‌اش کمتر از چیزی است که فکر می‌کنید
اجرای شش پخش زنده شبیه کاری است که لپ‌تاپ را از پا درمی‌آورد. اگر هر پخش‌کننده طوری رفتار می‌کرد که انگار در صفحه تنهاست، همین‌طور می‌شد. اما پخش‌کننده‌های ما این‌طور نیستند: جریانی که از صفحه خارج می‌شود دیگر توجهی نمی‌طلبد، در هر لحظه فقط یکی صدا دارد و یک ناظر، پخش متوقف‌شده را بی‌سروصدا دوباره راه می‌اندازد، به‌جای آن‌که مستطیلی ثابت را روی صفحه رها کند.
این نکتهٔ آخر مهم‌تر از چیزی است که به نظر می‌رسد. در دیواری با شش تصویر، به‌سادگی ممکن است متوجه تصویر یخ‌زده نشوید؛ ممکن است به عکس ثابتی خیره بمانید و فکر کنید برنامه فقط ساکت شده است.
همیشه فقط یک صدا در هر لحظه
قاعده‌ای که استفاده از این مجموعه را ممکن می‌کند، از همه ساده‌تر است: فقط یک جریان صدا دارد، هرگز دو تا. روی یک تصویر کلیک می‌کنید و صدا به آن منتقل می‌شود. چیزی پشت سرتان بلند نمی‌شود، صداها روی هم نمی‌افتند و هرگز لازم نیست از میان شش پخش‌کننده دنبال آن بگردید که کدام شروع به حرف‌زدن کرده است.
شبیه یک ملاحظهٔ کوچک است. تفاوت میان یک ابزار و یک آشفتگی همین است.
Multi-live در همهٔ صفحه‌های تلویزیون در دسترس است؛ زبانه را در لبهٔ سمت راست پیدا کنید. رایگان است و به حساب کاربری نیاز ندارد.