Wereldvrede

Louis Couperus (1863-1923) schreef in 1895 Wereldvrede, het tweede deel van zijn drie koningsromans. Het is een vervolg op Majesteit. Daarin was Othomar nog kroonprins; hier regeert hij, na de dood van zijn vader Oscar, als keizer Othomar de Twaalfde.

Het onderwerp is de vrede. Het boek bepleit het idee van internationale gerechtshoven, een gedachte die in het einde van de negentiende eeuw bij denkers en politici leefde. Tegelijkertijd leeft de angst dat er een grote oorlog zal uitbreken voordat die instellingen daadwerkelijk bestaan. Daardoor krijgt de roman een spanning die we nu, na twee wereldoorlogen, met andere ogen lezen. Couperus verbindt het grote politieke thema met de persoonlijke kant van de macht: de twijfel van een man die alles kan beslissen en toch gebonden is. Het is boeiend om te horen hoe een negentiende-eeuwse schrijver nadenkt over een toekomst die voor ons inmiddels verleden is. Zijn hoop en zijn zorgen zijn verrassend herkenbaar en geven het boek een eigen urgentie. Daarnaast geniet u van de verfijnde, ironische stijl waarmee Couperus zijn Othomar tekent.

Er is nog een bijzonder aspect aan deze opname. Ze werd gemaakt ter gelegenheid van de kroning van koning Willem-Alexander en koningin Máxima op 30 april 2013.

U vindt hier negentien delen, met een voorrede en een proloog, samen goed voor bijna negen uur. Marcel Coenders las ze in als vrijwilliger van LibriVox. Het blijft ook nu de moeite waard, omdat de thematiek, vrede, internationaal recht en de afwegingen van een leider, nog altijd actueel is. Couperus schrijft er met zowel ironie als ernst over. Ideaal voor wie historische romans met een politieke lading waardeert.