Vlaemsche Dichtoefeningen

Guido Gezelle (1830-1899) wordt beschouwd als een van de grootste dichters van de Vlaamse literatuur. Hij was priester en leraar en schreef in een taal die dicht bij het dagelijks Vlaams stond. Zijn bundel Vlaemsche Dichtoefeningen bevat tweeënvijftig gedichten. Het is vooral eigen werk, met daarnaast enkele vertalingen.

Het belangrijkste thema van de bundel is het geloof. Gezelle drukt zijn individuele band met God uit, maar kijkt ook naar de wereld om zich heen: de natuur en het landschap van West-Vlaanderen. De klank van de woorden is voor hem minstens zo belangrijk als de betekenis, en dat is in een opname bijzonder goed te horen. De bundel begint met een inleiding aan de studenten van het Klein Seminarie te Roeselare en met een gedicht dat het geheel opent. De korte delen laten toe om één gedicht per keer te beluisteren, en de afwisseling tussen twee stemmen geeft de bundel een eigen levendigheid. Sommige gedichten zijn plechtig en gebedsmatig, andere bijna speels in hun woordkeuze. De oude spelling van de titel, met Vlaemsche en Dichtoefeningen, herinnert eraan dat de bundel uit een andere tijd komt. Juist daardoor biedt hij een zeldzame kans om te horen hoe de Vlaamse taal in de negentiende eeuw als dichterlijk instrument werd gebruikt.

De opname telt vierenvijftig delen en duurt ongeveer drie en een half uur. Ze is ingesproken door twee vrijwilligers van LibriVox, Edith van der Have-Raats en Bart de Leeuw. Poëzie komt het best tot haar recht wanneer ze wordt uitgesproken, en Gezelles verzen laten horen hoeveel muziek er in het Vlaams van zijn tijd zat, met het typische woordgebruik waarmee hij de Vlaamse identiteit bezingt. Wie zich wil laten meevoeren door klank en beeld, kan beginnen met één gedicht per dag.