Over lichtende drempels

Louis Couperus (1863-1923) schreef naast zijn romans een reeks sprookjes, sproken en allegorieën. Over lichtende drempels, verschenen in 1902, hoort bij dat deel van zijn werk. De titel spreekt van licht en van drempels, van overgangen.

Een criticus schreef dat Couperus in Psyche, Fidessa en Babel had laten zien dat zijn sproken, allegorieën en fantasieën geen minder werk waren dan zijn romans, voor wie ze kon verstaan. Hij veronderstelde dat de schrijver juist in deze creaties met hun vage gestalten zijn eigen innerlijkste, beste en liefste had neergelegd, meer voor zichzelf gemaakt dan voor een publiek. De romans kan iedereen volgen, waarderen of bekritiseren, maar deze sproken vinden alleen begrip bij wie ongeveer net zo voelt als de dichter.

De bundel bevat korte vertellingen, zoals Van de prinses met de blauwe haren en Van de kristallen torens, en de titelvertelling, die in meerdere delen is opgesplitst en ongeveer de helft van de bundel beslaat. Verder staan er Van dagen en seizoenen en Van de onzalige erfenis in. Het zijn vertellingen die u het best in een of twee delen per avond hoort. De taal is rijk, het tempo traag en de sfeer dromerig.

De opname telt tien delen en duurt ruim vier en een half uur. Marcel Coenders leest het voor, als vrijwilliger van LibriVox. Het blijft ook nu de moeite waard, omdat dit het soort boek is dat zich leent voor een stille avond, met gedimd licht en zonder haast. Wie Couperus eens van een andere kant wil leren kennen, vindt hier een persoonlijke en poëtische schrijver die vooral zichzelf laat horen.