Fidessa

Louis Couperus (1863-1923) schreef na zijn Psyché een tweede sprookjesachtige vertelling, Fidessa, in 1899. Fidessa verscheen in 1899, een jaar na Psyche, en telt twaalf hoofdstukken, in zeven delen samengebracht. Een tijdgenoot schreef dat de schrijver, van wie men sinds zijn onvergelijkelijke Psyché niets had gehoord, weer was gaan vertellen zoals slechts hij dat onder de Nederlandse prozaschrijvers kan.

Het verhaal gaat over de nimf Fidessa. Ze zweeft, zingt en speelt met haar zusters op een vochtige weide, tokkelend op maanlichtsnaren. Dan wordt ze meegevoerd op een eenhoorn, het edele dier met het sneeuwwitte lijf, door een donker bos waar de inktschaduwen van de takken druipen. Daarna wordt ze op de heide neergezet en door een geharnaste ridder, Sans-Joye, op zijn paard genomen, die haar naar zijn versterkte kasteel in de stad brengt. Wat daarna volgt, laat zich beter ontdekken dan navertellen: een verhaal van maanlicht, schaduw en verlangen. Het sprookje is kort en geheel in poëtisch proza geschreven.

Het is een sprookje waarin natuur en droom bijna in elkaar overgaan. De taal is rijk aan kleur, klank en beeld. Daardoor is het bij uitstek een boek om te beluisteren: de zinnen golven en het tempo is rustig.

U vindt hier zeven delen, samen goed voor ruim drie uur. Marcel Coenders las ze in als vrijwilliger van LibriVox. Het blijft ook nu de moeite waard, omdat Fidessa laat horen dat Couperus meer was dan de schrijver van de grote romans over Haagse families. Hij was ook een dichter van proza, iemand die zijn ziel in kleine, kostbare sprookjes kon leggen. Een heerlijke luisterervaring voor een stille avond.